Ha?

Kirlenmenin olmadığı bi yerdeyim; asfalttan mazgala kadar her yere yatıyorum. Zati deniz ya da ter temizliyo, üstüm sürekli pis. Her gün farklı birimlere göre polisçilik oynuyorum bi de.

didim, tırt

geçenlerde yeni moda aşk filmlerinden bir pasaj gibi duran yazı yazmıştım ya, şimdi de gitmekle alakalı aynısından yazabilirim. hani arkada seven kalpler falan bırakmaklı, bir çift yaşlı göz. yalan söylemekten de sıkıldım, yazmam. niyetim kendimi acındırmak değil de. gidiyorum la ben. 


paramparça bi tatilim var, eve geldim bütünlemelere gittim, oradan geldim hoş vakit geçirdim biraz, şimdi didim'e kampa gidiyorum. didim deyince öyle oyyşş olmuyor işte, hoş didim oyşluk bir yer değil de. sincan'ın deniz ve ingilizli olanı işte. neyse kamp çok kötü bir şey ve bir ay sürüyo, yazı yazmamı dört gözle bekleyen dört kişi bile yok ama yine de haber vereyim dedim, temmuz ayı muhtemelen "0" kayıtlı olucak.


şu an balkonda oturuyorum, sivri sinekler her yerimi yiyo, ben didim'de onların izlerine bakıp "a ha bunlar evdeyken olmuştu." diyeceğim, bayaa bi evcimenimdir de, kızlar duyrulur. yemek de yapabiliyorum ve annem beni, ben mezun olur olmaz başından savmaya çalışıyor. heh sivri sinekler. derimdeki izler geçmiyor benim, bi çeşit kanserden muzdarip olabilirim, galiba sigarada gerçekten 4xyz tane lanet madde var. o kadar geçmiyor ki kıçımda bi elin ayası ve hepsi birbirinden kocaman (en küçük baş) beş parmağın izi duruyor, ebem sağolsun. yara veya başka şey izlerinin 25 yıl sonunda geçeceğini umuyorum, 5 sene sonra "popiş"ime ayna tutucam ve kontrol edicem, sonucu bildiririm.


ben moda blogu yapsam böyle bir şey olur;

he he tık bile dilenirim

burada bir şey var ve sanırım kaç cm gibisinden, yine bir greenpeace zımbırtısı ama bir star wars tshirtüne hayır demem.

http://vwdarkside.com/en/jedi/ahmet-sahin-93392

http://fizy.com/#s/1aj7me

keşkek yemek

üç tarafımız denizlerle çevrili, avrupa ile asya'yı birbirine bağlıyoruz, misafirperveriz fakat en önemlisi geleneklerimizi hala huzur içinde yaşatıyoruz. (gelenek huzurlu yaşamaz, huzur onun için bi kıstas değildir)

işte hayır alanı, sağdaki ağaçların arasında kocamaaan tencereyi (onun adı tencere değil, kazan) görebilirsiniz. ondan bir sürü var o bahçede.

badana yapıyorum, çok fena yoruluyorum. bizim burda her miraç kandilinde mahalleli toplanıp "hayır" yapar. evet, anadolu'yu gezelim tarzı bi program olsa tüm çalışan ablalar neşeli olurdu, tüm işler sistemli bi şekilde işlerdi falan. ama yok. öğleden sonra keşkek buğdayları mahalle gençleri tarafından dövülürken, yemek yapan ablalar dinleniyordu. biri "yuh be hiç mi et görmemiş? bi ayıklıyodu bi ağzına atıyodu, hayvan valla." diye patırdanıyordu. sonra ben üst katta çalışırken arada keşkeklerin yapıldığı bahçeye gözüm ilişiyodu, devamlı birilerini tencerelerle evine keşkek taşırken gördüm. ya rab hep bana tarzı. hayır işte. bilmiyorum ki keşkeği insan ne yapar, ısıtılınca yenmez o yemek. saklayamazsın, bozulur. sonra ben almaya gittim, üstüm başım kir içinde değil de boya içinde, pek kalmadı dediler, kepçenin ucuyla verdiler.

yaşasın geleneklerimiz.