gidiyorum ben

yine yolculuk zamanı, geçen senenin 15 tatil bitimininin üzerinden 366 gün geçmiş, o zaman yazdığım yazıya baktım, silik bi karakterim, siklenmiyorum, ankaradan da nefret ediyorum.

hastane köşelerinde bi kepaze

poliklinik önünde emo mu punkçı mı ne olduğunu bilemediğim, sarı parlak montlu, bora uzer ayakkablı, dar pantolonlu, her yerinden bişeyler sarkan çocuk da vardı, diğer yaşlı teyzelerle birlikte. "aynısından kaynımda da var" muhabbetlerine katılmasa da bu tarz bi insanı hastanede görmek beni şaşırtmıştı. onların vitrin süsleri gibi olduğunu düşünürdüm, oyuncak bebekler de bizler. oyuncak bebekleri haşere çocuklar parçalar, anneleri tamir eder ya da yenisini alır ama vitrin süsleri bi kere hasar görürse çöpe gider, yerine yenisi gelir. sadece dekor değil miydi ya bunlar? meclis parkında oturup kolalarını içmeliydiler, hep beraber ortaya bozukluk atıp aldıkları ya da dostun önünde birbirlerine kocaman kulaklıklarıyla bişeyler dinletmeliydiler. belki bi tanesi yanıma bile gelirdi, birader o ayakkabıyı nerden aldın, ben internette gördüm ama hiç bi mağazada bulamadım diye.

hasta olmayı yakıştıramamıştım bu gence, acaba diğerleri de hasta oluyodu ama tebdili kıyafet yapıp öyle mi geliyolardı hastaneye, sonuçta onların da ailesi var, amcası var, onların yanına da bu şekilde gitmediklerini, enine çizgili sivitşörtlerini giydiklerini tahmin edebiliyodum, belki soner sarıkabadayı şarkılarını bile dinliyodurlar gittikleri kuzenlerinin evlerindeki televizyonda açık olan power turkten, yoksa tüm hayat greenday ile tokio hotel ile geçmez zaten.

bunları düşünürken döndü bana acaba morga nasıl gidebilirim dedi? suratımda şaşkın bi ifade vardı, kaslarımın her hareketinden bunu anlayabiliyodum, sanırım yine güvenlik görevlisine benzetilmiştim, buna şaşırmadım tabi, yıllardır uniformayla gittiğimden hastaneye, ben burda çalışmıyorumu yapıştırır olmuştum artık bu soruya ama "morg ne alaka lan?" dedim, sanırım buhranları çocuğu intihara sürüklücek de bana edebi bi yaklaşım ya da ad aktarması falan yaptı, sırtını çıkartmak gibi, morga gitmenin yolunu sordu. bana kalsa hap içseydi, hayallerle falan ölüyodur hağla intihar edenler, kimyasal sonuçta, tabi mide kramplarına yol açmayacağının garantisini veremem. 

"niye?" diye cevapladım, soruyla cevap vermiştim evet.

"kapısında fotograf çektireyim dedim yaa, hastaneye gelmişken, face e atarım." dedi.

"burda çalışmıyorum." dedim. "bu yüzden de bilmiyorum."

the lightning thief

Şule'ler okulda film izliyomuş, yarıda kalmış, indir de izleyelim abi dedi, kim oynuyo, ne bitiyo, konusu ne bakmadan indirdim, izlemeye başladık.

bi baktım mitoloji uyarlaması, daha önce bunun hercules'lusunu izlemiştim, amerikada takılıyodu bizim eleman. mitolojiye bayılırım, sonra Uma Thurman karşımıza medusa olarak çıktı, Uma Thurman'a da bayılırım.

Hasan Deniz de geldi, erkek kardeşim, bi çok cümle İlahi Komedya'danmış filmdeki.


gençlerle izlencek bi film, oyuncular klasik amerikalı işte (kızın gözlerine gözlerine bakın!), benim bilmediğim ama ünlü olan, Yüzüklerin Efendisinden falan tanıdık tipler vardı.


arada ufak espiriler var, insanı güldürüyo, ıyyy bu felsefik değil, vıyy aklımı karıştırmadı demeyecekseniz izleyin, bi filmin sonunu tahmin etmek hiç bu kadar kolay olmamıştı!

yönetmeni de harry potterın yönetmeniymiş hem. çekimler gayet iyiydi, efekt bile vardı.

a ha olimpos. mekanlar titanların takışmasından alıntıydı, ne kadar farklı olabilir ki sonuçta, kutsal kitapta yazılmış hepsi.

hydra, satir, sentor, mantikor ve bla bla görmek iyi oldu gece gece, hades i de pek hoş yapmışlar, ben olsam ben de ihanet ederdim, kıskanırdım onu, posedion reyistir.

işte mick jagger.

soundtrack olarak da high way to hell, poker face, keshanın bi şarkısı vardı hoşuma giden.

----- Forwarded Message -----

evet bana böyle fwler geliyo, vatan kurtaran falan gelmedi hiç.

Subject: FW: FROM ONE PUMPKIN TO ANOTHER
 
From one pumpkin to another!!!!!!!
A woman was asked by a coworker, 
'What is it like to be a Christian?' 
The coworker replied, 'It is like being a pumpkin.' 
God picks you from the patch, brings you in, 
and washes all the dirt off of you. 
Then He cuts off the top and scoops out all the yucky stuff. 
He removes the seeds of doubt, hate, and greed. 
Then He carves you a new smiling face and 
puts His light inside of you to shine for all the world to see.' 
This was passed on to me by another pumpkin. 
Now it's your turn to pass it to other pumpkins. 
I liked this enough to send it to all the pumpkins in my patch.
 
I shall cut down sails, and lie by, and signal for help. . . of them. If sympathy and pity can help in your affliction,
 
saints of God, where will I hide myself to-day? Oh, St. Joseph and St. bit of the chicken.]